"Hadzije znaju da zivot nije odredjen kolicinom
vremena, kao sto bogatstvo nije odredjeno kolicinom para.

Zivot je odredjen trenucima koji zacas prodju, pa za svaki trenutak treba imati vremena.
Paznja ne smije biti odvucena necim nevaznim kao sto je rad, progres ili Stranci i turisti koji, glupog li ceifa, upiru da kupe neki lohotni fildzan, bas sad kad se s merakom pije kafa.

Uzmi fildzan, jebote fildzan, pusti me da srknem, mogu sad umrijeti, a da ne popijem kafe!

Evo da Ispusim, pa da Zavrsim.

Svaka budala sirom mahnitog medjunarodnog svijeta zna da zivot prolazi. Pa valjda zbog tog otkrica vazda nekud zure da uhvate ono sto se ne da uhvatiti, ono sto i kad imas u rukama, opet ti nestaje i curi kao voda kroz prste. Ali nigdje taj problem nije tako jednostavno rijesen kao u Sarajevu;

Zivot prolazi, jebo-mater-svoju, pa nek' prolazi, ko-ga-jebe, nego daj mi jos jednu kafu.

Prezir koji medju Ljudima iz Sarajeva vlada prema urednom protoku vremena i istoriji nema zapravo premca nigdje u svijetu. Dokazi za to vidljivi su na svakom koraku; nigdje institucija kafe nije tako jaka i sveobuhvatna. Sve se dogadja i rijesava uz kafu; od skidanja jungfera do vlastite djenaze, od situacije na vrhu tabele, do crnog nesretnika Nelsona Mendele.

Nema nijednog Covjeka iz Sarajeva koji neku vaznu zivotnu odluku, odlazak na rucak, zenidbu, tucu, ispit, nije odgodio rijecima: ‘Evo da popijem kafu’ ili ‘Evo da ispusim’, prkosno pretpostavljajuci da ce smrt istim rijecima biti odgodjena bar pet minuta. ‘Samo da popijem kafu i ispusim cigaru, pa cu da se strovalim u grob.... "

Miljenko Jergović